Χαλάσματα κι ελπίδες…

Ένας χρόνος πέρασε από τη φονική πυρκαγιά στο Μάτι. Ένας χρόνος, για εμάς. Είμαι σίγουρη, όμως, ότι δεν κύλησε με την ίδια μονάδα μέτρησης ο χρόνος και για όσους έζησαν την απώλεια. Έχασαν τους ανθρώπους τους, το πιο σημαντικό. Έχασαν την υγεία τους και τέλος έχασαν τις περιουσίες τους.

Δε θα μπορούσα να μην κάνω αναφορά στη χθεσινή ημέρα, ημέρα πένθους για όλη την Ελλάδα. 102 άνθρωποι έφυγαν από κοντά μας, τελείως άδικα και μάλιστα, με μαρτυρικό θάνατο -μέσα στις φλόγες!

Ο πόνος που έζησα και εγώ, όπως και όλοι οι Έλληνες, εκείνες τις ημέρες, γέννησε ένα ποίημα. Ένα απλό ποίημα.

Εύχομαι ανάπαυση σ’ αυτές τις ψυχές και γαλήνη, εκεί που βρίσκονται…

Να απαλύνει ο πόνος των συγγενών και των οικείων…

Χαλάσματα κι ελπίδες…

Τα λόγια περιττεύουνε,

τα στόματα σωπαίνουν,

τα μάτια κλαιν αλάλητα

και με σιωπή τους κραίνουν.

__________________

Ψυχούλες πόσες χάθηκαν,

σπιτάκια πόσα κλείσαν…

Για πού, μαθές, το βάλανε

και μόνους μάς αφήσαν;

__________________

Σφραγίζει τώρα η κάμαρα

της μάνας, του πατέρα

κι απ’ έξω κράζουν τα παιδιά:

«Θα ‘ρθεις ξανά, μητέρα;»

____________________

Φαμίλιες που χωρίστηκαν

κι απ’ τα μωρά παιδιά τους…

Οι θρήνοι τους θ’ αντιλαλούν

και τ’ αναφιλητά τους.

__________________

Νανούρισμα δε θ’ ακουστεί

εκεί μωρό που εχάθη.

Το λίκνο του έμειν’ αδειανό

κι η μάνα του εβουβάθη…

___________________

Εγγόνια βλέπω μοναχά,

τη νόνα να ‘χουν χάσει…

Σαν της γιαγιάς τη μυρωδιά

δε βρίσκεις μες στην πλάση!

___________________

Στο χάρτη πόλη-φάντασμα,

θαμπή κι αφανισμένη,

ξερά ντουβάρια σκοτεινά,

σαν κόρη πεθαμένη!

__________________

Οργίστηκαν, ουρλιάξανε

του Αιόλου οι ανέμοι,

σαν λαίλαπας πυράς πνοές,

του θάνατου καρτέρι…

_________________

Θα φέξει πάλι κι αύριο,

θα ρίξει φως ο Ήλιος,

θαρρείς και δε μας σκέφτεται,

λες και δεν είναι φίλος…

___________________

-Γιατί φωτίζεις, Ήλιε μου;

Οδύρομαι και κλαίω!

Σωροί ανθρώπων άψυχοι!

Βαθιά πονώ… Τι φταίω;

__________________

-Αν βλέπεις τα χαλάσματα

και σε σουβλίζει ο πόνος,

να δώσεις τόπο να διαβεί,

να σε γιατρέψει ο χρόνος.

__________________

Στην πονεμένη σου καρδιά

ακοίμητ’ οι νεκροί σου,

σαν άγγελοι, σαν φύλακες

θα ζουν μες στην ψυχή σου!

___________________

Πηγή ζωής αστείρευτη

η μνήμη τους, ν’ αντλήσεις,

ν’ ανοίξεις πάλι τα φτερά,

ξανά πολλά να χτίσεις!

__________________

26 Ιουλίου 2018

Μία συνέντευξη στη Χαλκίδα…

Ένα καλοκαιριάτικο απόγευμα, πήγαμε στο στούντιο ηχογράφησης του ραδιοφωνικού σταθμού της Μητρόπολης Χαλκίδας, με τον κ. Κώστα Μπαϊρακτάρη και την κ. Αγγελική Φραντζεσκίδου, για μια συνέντευξη, πέρα των αναμενόμενων…

Είχα την τιμή και τη χαρά, να είμαι προσκεκλημένη στην εκπομπή «Ευβοέων λόγος», που επιμελείται και παρουσιάζει ο κ. Κώστας Μπαϊρακτάρης, συνταξιούχος δάσκαλος και ενεργός πολίτης στα Πολιτιστικά δρώμενα της Χαλκίδας. Οι ερωτήσεις που δέχτηκα ήταν πέρα των «συνηθισμένων», καθώς εστίασε στο βάθος και στο νόημα του βιβλίου μου «Ποτέ μην τα παρατάς!», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Θύρα.

Έκανε ερωτήσεις σχετικά με συγγραφή του κειμένου και τους παράγοντες που με ώθησαν να γράψω κάτι τέτοιο, με αυτήν την πλοκή, καθώς επίσης και στην περαιτέρω συγγραφική μου ταυτότητα.

Δε θα μπορούσε, βέβαια, να λείπει ο κομβικός σχολιασμός σχετικά με την εικονογράφηση του κειμένου, που σε ταξιδεύει, κυριολεκτικά, στον τόπο, τον χρόνο και κυρίως, στην ψυχολογία του ήρωα.

Μαζί μας ήταν και η Υπεύθυνη Σχολικών Δραστηριοτήτων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Εύβοιας, κ. Αγγελική Φραντζεσκίδου, η οποία έδωσε το δικό της στίγμα στην εκπομπή.

Η εκπομπή ακούστηκε στους ραδιοφωνικούς μας δέκτες την Τετάρτη 3 Ιουλίου 2019, ώρα 17.00, στους 97,7 (το σταθμό της Μητρόπολης Χαλκίδας).

Την αναρτώ στο ιστολόγιο, μετά από αιτήματα φίλων να την ακούσουν, καθώς δεν μπόρεσαν εκείνη την ημέρα.

Μαζί και ένα τραγούδι- έκπληξη!

Καλή ακρόαση!


Σαν λεκές από κεράσι…

Ο τίτλος, ολοκληρωμένος και πιο σωστά, θα ήταν «σαν λεκές από κεράσι σε ρούχο παιδικό». Και εξηγώ τη σκέψη μου…

Έχω στο νου μου τα προβλήματα που τυχαίνει να συμβούν στη ζωή μας και μας στιγματίζουν. Για να είμαστε ακριβείς και πιο αληθινοί, δεν είναι όλα τα θέματα που προκύπτουν στην καθημερινότητα ή στη ζωή μας τέτοιας βαρύτητας, στην οποία αναφέρομαι. Όχι, δεν είναι όλα, φυσικά και δεν έχουν όλα, σαφώς την ίδια αξία…

Δεν είναι αληθινό πρόβλημα το ότι δε βρήκαμε τραπέζι εκεί ακριβώς που θέλαμε στο τάδε εστιατόριο, με τη συγκεκριμέη θέα, αλλά ούτε και το ότι δεν προλάβαμε αυτήν τη μέρα το αστικό για το συγκεκριμένο δρομολόγιο. Θα πάρουμε το επόμενο, λίγο πειράζει. Δεν είναι αληθινό πρόβλημα το ότι δε βρήκαμε το εισιτήριο που θέλαμε για να πάμε στην τάδε συναυλία ή στο τάδε συγκρότημα. Για τα δικά μου μάτια, τουλάχιστον, δεν είναι.

Τα προβλήματα είναι άλλα… Μιλάω γι’ αυτά που συμβαίνουν και χρειάζεται να αλλάξουμε τη ζωή μας. Είναι η απώλεια κάποιου αγαπημένου μας προσώπου (αυτό είναι το πιο σημαντικό!), η απώλεια τής υγείας μας ή η βαριά ασθένεια κάποιου οικείου μας. Μπορεί να είναι και τα οικονομικά που στεναχωρούν την οικογένεια ή η δουλειά. Μπορεί, μπορεί, μπορεί… Κάθε σπίτι έχει τα δικά του και δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε τι γίνεται και τι περνάει κάθε ψυχή στην καθημερινότητά της… Όμως, αυτά, είναι τα θέματα που πραγματικά αξίζει να μας απασχολούν.

Τι σχέση έχει ο τίτλος; Ας το κάνω πιο συγκεκριμένο… Θέλω να εστιάσω στην απώλεια τής υγείας μας, στα θέματα που μπορεί να χάσουμε κάποια δεξιότητα που είχαμε. Παραδείγματος χάριν, το ότι περπατάμε ή το ότι βλέπουμε. Το ότι ακούμε ή που μπορούμε και προγραμματίζουμε ταξίδια, εξόδους, δουλειές. Τι γίνεται, εάν κάποια από αυτές τις δεξιότητές μας απολεσθεί σε εμάς τους ίδιους ή κάποιος οικείος μας τη χάσει;

Όταν ήμουν μικρή (τελείωνα την Πρώτη τάξη του Γυμνασίου, εάν θυμάμαι καλά), μου είχαν φέρει δώρο για τη γιορτή μου μία μπλούζα και την αγαπούσα πολύ! Ήταν μια ολόλευκη μπλούζα με μια μικρή στάμπα στο ύψος του στήθους που είχε κεντημένη την ονομασία μίας φίρμας. Ήταν τόσο όμορφη στα μάτια μου, παρόλο που ήταν απλή: μια άσπρη μπλούζα με κεντημένα γράμματα επάνω.

Κι όμως! Θυμάμαι ότι στις διακοπές που είχαμε πάει με την οικογένεια τότε, ήταν το πρώτο ρούχο μου που έβαλα μέσα στη βαλίτσα και σε κάθε έξοδο ήθελα να τη φοράω. Το πρώτο απόγευμα, λοιπόν, πήγαμε για έναν περίπατο στο λιμάνι -βρισκόμασταν στη Θάσο- και αποφασίσαμε να πάρουμε παγωτό. Αυτήν, την πρώτη φορά που τη φόρεσα, λοιπόν, με το που πήρα το παγωτό χωνάκι στο χέρι μου, όλο σοκολάτα, εκείνο έπεσε επάνω στην μπλούζα μου. Πόσο στεναχωρήθηκα! «Μη στεναχωριέσαι, βρε παιδί μου, έτσι», μου είπε η μαμά μου «θα στην πλύνω!» και όντως το ίδιο βράδυ, μόλις γυρίσαμε στο σπίτι, την έπλυνε.

Την επόμενη μέρα ήταν στεγνή και σιδερωμένη, έτοιμη να τη βάλω, όπως και έκανα! Στην απογευματινή βόλτα, πήγαμε για τους γνωστούς λουκουμάδες στα Λιμενάρια. Τι το ‘θελα; Θες τα μικρά μου αδέρφια; Θες τα μικρά παιδιά της φιλικής οικογένειας που ήμασταν παρέα; Θες απλά η απροσεξία μου; Πάντως, και πάλι, λέρωσα την αγαπημένη μου μπλούζα με μέλι… Πάλι την καθάρισε η μαμά και αποφάσισα να μην την ξαναφορέσω εκείνες τις μέρες των διακοπών, γιατί όλο τη λέκιαζα, χωρίς να τη χαρώ…

…μέχρι την τελευταία μέρα των διακοπών. «Σήμερα θα τη βάλω!», σκέφτηκα και όντως στο ταξίδι σκόπευα να φοράω αυτήν. Πριν φύγουμε για το λιμάνι, καθίσαμε να φάμε κεράσια. Τελευταία μέρα, κάτι δροσερό πριν από το ταξίδι. Μην τα πολυλογώ, η μπλούζα ξαναλερώθηκε, καινούρια, μόλις την είχα φορέσει. Αυτή τη φορά, όμως, ο λεκές ήταν από κεράσι και δύσκολα θα έβγαινε, μου είπε η μαμά μου. Στεναχώρια που μ’ έπιασε… Θα την πλέναμε, όταν φτάναμε στο σπίτι και δεν είχα πλέον και πολλές ελπίδες ότι ο λεκές θα φύγει.

Πράγματι, φτάνοντας στο πατρικό, ήταν η πρώτη δουλειά που έκανα! Έβγαλα την μπλούζα από τη σακούλα που την είχα φυλαγμένη και την έβαλα στο νερό με απορρυπαντικό να μουλιάσει, με τις οδηγίες τής μαμάς φυσικά… Με την πρώτη πλύση ο λεκές δεν έφυγε. Την πλύναμε ξανά και ξανά και ξανά… Τη βάλαμε στη χλωρίνη, τίποτα. Το λευκό της έγινε πια κατάλευκο και άστραφτε ολόκληρη, κυριολεκτικά! Εκτός, από μία σκιά… Ήταν το σημείο που έπεσε το κεράσι, ζουμερό επάνω. Θυμάμαι το σημείο, ήταν δίπλα στα κεντημένα γράμματα.

Δεν την ξαναφόρεσα πια «για καλή», κι ας ήταν καινούρια, γιατί είχε επάνω της εκείνον τον θαμπό λεκέ, που σαν σκιά φώναζε: «ό, τι κι αν κάνεις, εγώ έχω το ρούχο σου λεκιασμένο!». Δεν την πέταξα, ούτε και τη χάρισα. Την ήθελα δικιά μου κι ας είχε το ίχνος του λεκέ. Τη φορούσα, όταν έβγαινα έξω για παιχνίδι και στο σχολείο πολλές φορές. Δε με ένοιαζε που είχε αυτό το σημάδι επάνω της. Εξακολουθούσε να είναι η αγαπημένη μου.

Έτσι, είναι και οι παθήσεις που μπορεί να κουβαλάμε στη ζωή μας. Στη δική μας ή των δικών μας ανθρώπων. Είναι σαν σημάδια επάνω σε μπλούζα. Σε αγαπημένη μας μπλούζα, όμως, που δεν την αποχωριζόμαστε και πάντα τη θέλουμε και την αγαπάμε! Είτε είναι ζάχαρο αυτό, είτε είναι κάποιο κινητικό θέμα, είτε είναι κάποιο αυτοάνοσο που ο άνθρωπος το έχει για μια ζωή, είτε οτιδήποτε άλλο… Νομίζω ότι είναι σαν σημάδια επάνω σε μπλούζα. Σε παιδική μπλούζα, όμως, γιατί τα παιδιά δε δίνουν σημασία στα σημάδια και στις λεπτομέρειες. Αγαπάνε τον άνθρωπο ολόκληρο, όπως είναι!

Ένα κείμενο για την εικονογράφηση

Όταν αποφασίστηκε να γίνει βιβλίο, το κείμενό μου που βραβεύτηκε στο λογοτεχνικό διαγωνισμό, ο εκδοτικός οίκος Θύρα, του κ. Σταμούλη, το ανέθεσε σε μια έμπειρη και καταξιωμένη εικονογράφο. Καθώς, όμως, ήταν το πρώτο μου προς έκδοσην βιβλίο, μία έννοια παραπάνω την είχα, γιατί δεν ήξερα καθόλου πώς λειτουργεί όλο αυτό… Όταν, όμως, κάτι είναι να γίνει, παίρνει το δρόμο του και τα πράγματα πήγαν πολύυυ καλύτερα απ’ ό, τι φανταζόμουν! Μια ζεστή μέρα του Αυγούστου, τα προσχέδια έφτασαν στα χέρια μου. Το αποτέλεσμα και η δουλειά που έκανε με τη γραφίδα της η Τέτη Σώλου, ήταν πέρα των προσδοκιών μου… Ζωντάνεψαν οι ήρωες τού βιβλίου, είχαν χρώματα, το ύφος που ταίριαζε στην κάθε περίσταση και όλα αυτά ήταν τόσο ζωντανά! Είδα, τελικά, κι εγώ να απεικονίζεται ο κύριος Άγγελος, ο Λευτέρης, οι συμμαθητές του και το περιβάλλον του ολόκληρο.

Και ήταν τόσο αναπαραστατικά όλα! Ο Λευτέρης, ξανθούλης, αδύνατος και λίγο κοντός. Μικροκαμωμένος, με τα γαλανά, φοβισμένα του μάτια και το μπαστούνι στο χέρι του.Ο κύριος Άγγελος, που συχνά σηκώνει το φρύδι του, όταν μιλά, αλλά και γελά με όλη του την καρδιά. Στο τέλος, κλαίει κιόλας και τα δάκρυά του μουσκεύουν όλο το πρόσωπό του! Οι χαριτωμένες δαντελίτσες στα φορέματα των κοριτσιών, οι λεπτομέρειες στα ρούχα του κυρίου Άγγελου, τα παιδιά που ζωγραφίζουν μέσα στην τάξη και ο πίνακας ζωγραφικής του ήρωά μας.

Οι εικόνες κουβαλούν όλο το βάρος του κειμένου, μεταφέρουν όλη την ένταση των συναισθημάτων των ηρώων, γι’ αυτό κιόλας, υπάρχουν άλλοτε φωτεινές, άλλοτε πιο σκούρες ή θαμπές. Πάντα, όμως, χρειάζεται να συμβαδίζουν με το κείμενο, να το υποστηρίζουν, να το αναδεικνύουν και να το ολοκληρώνουν…

Κακά τα ψέματα… Όταν γράφουμε, θέλουμε με τις λέξεις να φέρουμε στην επιφάνεια όλην εκείνη την πραγματικότητα που εσωτερικά ζει και βασιλεύει -κυριολεκτικά- μέσα μας. Στο παιδικό βιβλίο, όμως, κείμενο και εικόνα είναι έννοιες στενά δεμένες… Πόσα μπορεί να πει ένα άρτιο και άριστο κείμενο, που απευθύνεται όμως, σε παιδικό κοινό, εάν δεν υποστηρίζεται από μια ονειρική εικονογράφηση; Και εδώ, εγώ είχα τη μεγάλη χαρά να ζήσω μία τέτοια συνεργασία…

Οι εικόνες που γέννησε το μυαλό της Τέτης και το χέρι της τις απεικόνισε, ήταν η απογείωση του κειμένου μου! Και δεν ξέρω, εάν θα μπορούσε κάτι άλλο να δώσει περισσότερη χαρά και ευχαρίστηση σε έναν συγγραφέα. Αυτό, σε συνδυασμό με την προσεγμένη επιμέλεια των εκδόσεων Θύρα, ήταν η καλύτερη εκκίνηση -μες στο μυαλό μου τουλάχιστον- για ένα συγγραφικό ταξίδι, που τώρα, μόλις ξεκίνησε…

Η αγαπητή και αξιόλογη εικονογράφος Τέτη Σώλου, όσο δούλευε επάνω στην εικονογράφηση, έγραψε ένα κείμενο, στο οποίο περιγράφει πώς το έζησε όλο αυτό.

Την ευχαριστώ πολύ!

Το βιβλίο «Ποτέ μην τα παρατάς!» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Θύρα, σε όλα τα βιβλιοπωλεία. Μπορούμε να το παραγείλουμε και από εδώ.

Πώς γεννιούνται οι ήρωες μιας ιστορίας;

Με ρωτάνε πώς σκέφτηκα αυτόν τον ήρωα για να γράψω βιβλίο. Μμμ… Για να σκεφτώ… Ναι, βέβαια, είναι άξιον απορίας αυτό… Πώς γεννιέται ένας ήρωας και τι τον δημιουργεί; Πώς «τον κάνουμε να υπάρχει» και πώς καθορίζουμε τις ενέργειές του; Πώς ένας συγγραφέας τον «γεννά» και πώς αποφασίζει τι θα του συμβεί;

Είναι μια απορία που την είχα και εγώ ως παιδί… Όταν διάβαζα το «Φιλενάδα, φουντουκιά μου» τής Αγγελικής Βαρελά ή «Τα μαγικά μαξιλάρια» τού Ευγένιου Τριβιζά, τριγυρνούσε μέσα στο μυαλό μου αυτή η απορία… Πώς εμφανίστηκαν αυτοί οι ήρωες, ο Δώρος (στο Φιλενάδα Φουντουκιά μου) ή ο Αντώνης (στα Μαγικά μαξιλάρια) ή οποιοσδήποτε άλλος σε έναν κατάλογο από αγαπημένα μου βιβλία, που διάβασα ως παιδί. Μα είναι δυνατόν αυτά τα παιδιά, αυτοί οι ήρωες, να μην υπάρχουν στ’ αλήθεια; Να μη βρίσκονται ως γείτονες, συμμαθητές, αδέρφια, φίλοι ή κάτι άλλο τελοσπάντων, στην καθημερινότητα των συγγραφέων; Δε γίνεται αυτό! Πώς γεννήθηκαν απ’ το … τίποτα;

Μέχρι που ένας ήρωας χτύπησε και τη δική μου πόρτα…

Ο Μάριο Βάργκας Λιόσα στο βιβλίο του «Επιστολές σ’ ένα νέο συγγραφέα» (Εκδόσεις Καστανιώτη), γράφει -ανάμεσα σε όσα υπέροχα αναφέρει για τη συγγραφή- και ότι «Τα θέματα επιβάλλονται στους συγγραφείς μέσω των βιωμάτων τους» και χαρακτηριστικά λέει ότι «Στην επιλογή του θέματος η ελευθερία του συγγραφέα είναι σχετική, ίσως ανύπαρκτη». Αναδύονται, δηλαδή, από την «αποθήκη», θα λέγαμε της μνήμης και των εμπειριών του και κρούουν την πόρτα του συγγραφέα, φωνάζοντας: «Γράψε για εμένα! Εδώ είμαι! Πρέπει να γράψεις για εμένα!».

Όταν αγόρασα αυτό το βιβλίο, είχα ήδη ξεκινήσει τη συγγραφή γενικότερα, όμως κάτι παραπάνω ήθελα να μάθω για αυτή την τέχνη. Όχι ότι ένα βιβλίο μόνο του μπορεί να αποτελέσει ακρογωνιαίο λίθο για την κατάκτηση αυτής της δεξιότητας… Όχι, δε λέω αυτό. Όμως, σίγουρα, μπορεί να αποτελέσει ένα κίνητρο επιπλέον για την «αναγνωριστική», να δούμε τι συμβαίνει, τι βρίσκεται παραπέρα… Και όντως, αυτό το βιβλίο ήταν για εμένα κάτι που τάραξε τα νερά της δημιουργικότητάς μου και μ’ έκανε ν’ αναρωτηθώ και εγώ η ίδια, πώς αναδύθηκε ο Λευτέρης και πώς ο κύριος Άγγελος, στο βιβλίο μου «Ποτέ μην τα παρατάς!» (εκδόσεις Θύρα).

Εάν λάβω σοβαρά υπόψη μου τα λεγόμενα και γραπτά τού Μάριο Βάργκας Λιόσα, δεν έχω κανένα (ή ελάχιστο μόνο) δικαίωμα, να λέω ότι ΕΓΩ διάλεξα αυτό το θέμα, ΕΓΩ διάλεξα αυτήν την ιστορία, ΕΓΩ αποφάσισα για τη συγκεκριμένη πλοκή και εξέλιξη και ΕΓΩ στο τέλος έδωσα στο Λευτέρη την ελευθερία του, όπως γίνεται και στο βιβλίο. (Όσοι δεν το έχετε διαβάσει, αξίζει να το διαβάσετε και να ακολουθήσετε τον ήρωα στην απελευθέρωση που καταφέρνει τελικά).

Θα συμπεράνω, τελικά, ότι τον ήρωα δεν τον δημιούργησα ΕΓΩ ΚΑΤΑ-ΔΙΚΟ ΜΟΥ. Ο ήρωας -και στο συγκεκριμένο βιβλίο οι ήρωες, γιατί υπάρχει και ο κύριος Άγγελος- αναδύθηκαν από τις αποθήκες τού μυαλού μου. Γεννήθηκαν εκεί μέσα και δημιουργήθηκαν από τα βιώματά μου, τις αναμνήσεις μου και τις εμπειρίες μου!

Επειδή, όμως, είμαι και μαμά, θα τολμήσω να κάνω και έναν παραλληλισμό -όσο γίνεται δηλαδή, γιατί η ανθρώπινη ζωή δε συγκρίνεται με τίποτα! Όταν κυοφορούμε ένα έμβρυο και μεγαλώνει στην κοιλιά μας, όσο περνάει ο καιρός και αρχίζουμε να το νιώθουμε να κινείται, να στριφογυρίζει και να κλωτσάει, αναρωτιόμαστε πώς θα είναι! «Αχ, να γεννηθεί με το καλό, να το δω! Θα είναι αγόρι ή κορίτσι; Να δω το προσωπάκι του!», λέμε. «Σε ποιον θα μοιάζει; Άραγε θα έχει μαλλάκια; Τα μάτια του πώς θα είναι;» Δεν μπορούμε, όμως, εμείς να κάνουμε κάτι γι’ αυτό! Όπως είναι το μωρό, είναι! Αυτά είναι θέμα γονιδίων και δεν εξαρτώνται από εμάς!

Κάπως έτσι, θαρρώ, είναι και το εκάστοτε δημιούργημα, είτε συγγραφικό είτε οποιοδήποτε άλλο. Τουλάχιστον, εγώ, κάπως έτσι το βίωσα. Για μεγάλο διάστημα, μου χτυπούσε την πόρτα ένα παιδί που είχε κάποιο πρόβλημα και χρειαζόταν βοήθεια. Ήθελε να γράψω γι’ αυτό και ζητούσε οπωσδήποτε κάποιον δάσκαλο ή κάποια δασκάλα να το βοηθήσει, να βγει από το πρόβλημά του. Να τος, λοιπόν, ο Λευτέρης! Να τος και ο κύριος Άγγελος! Οι δυο τους έγιναν μία δυάδα, που κατόρθωσε να επιτύχει τη λύτρωση, ώστε η ιστορία να τελειώσει με ένα πολύ ελπιδοφόρο μήνυμα, «Ποτέ μην τα παρατάς!».

Μάλλον, λοιπόν, μέσα μου βρισκόταν ένα παιδί, που χρειάστηκε κάποια στιγμή βοήθεια, αλλά και ένας δάσκαλος, που θέλησε να την πρόσφερε απλόχερα. Δε δίστασε, μάλιστα, στο τέλος τής βράβευσης να κλάψει από χαρά, για την επιτυχία τού μαθητή του! Έτσι, όπως δακρύζω κι εγώ, κάθε φορά που διαβάζω το βιβλίο που έγραψα… Ο κύριος Άγγελος είναι ο δάσκαλος που κάθε παιδί, αξίζει και δικαιούται να έχει, έστω και μία φορά στη ζωή του!

Αυτό, έχω ως απάντηση, σχετικά με το πώς δημιουργήθηκαν οι ήρωες και η ιστορία μου…

Δελτίο Τύπου «Ποτέ μην τα παρατάς!»

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ

Εκδόσεις Σταμούλη

www.stamoulis.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΣΕΛΙΔΕΣ 3

Τηλ. 210- 52 38 305

                                                               Ποτέ μην τα παρατάς!

Νέα κυκλοφορία

Συγγραφέας:

Ελένη Ηλιάδου- Πολυκαρπίδη

Εικονογράφος: Τέτη Σώλου

Χρον. Έκδοσης: 2019

Σχήμα:  20Χ25

ISBN: 978-618-5404-01-7

Σελ.: 56

Τιμή:  8,90

Κωδ. Βιβλίου:  2670

Οι εκδόσεις Θύρα με ιδιαίτερη χαρά παρουσιάζουν το πρώτο παιδικό βιβλίο της εκπαιδευτικού και συγγραφέως Ελένης ΗλιάδουΠολυκαρπίδη με τίτλο Ποτέ μην τα παρατάς. Πρόκειται για μια συνεργασία  με την έμπειρη εικονογράφο Τέτη Σώλου.

Το κείμενο έχει αποσπάσει το 3ο Βραβείο στον Ε΄ Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Διηγήματος «Στέλιος Ξεφλούδας» 2018 με θέμα «Το σχολείο».

«Μόνος του και τελευταίος θα μείνει ο Λευτέρης και σε αυτή την εκδρομή. Κανείς από τους συμμαθητές του δεν θα τον περιμένει. Μάταια προσπαθεί κουτσαίνοντας να τους φθάσει, όπως πάντα…Είναι θλιμμένος γιατί τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει!

Μήπως, όμως, ο κύριος Άγγελος έχει να πει κάτι ξεχωριστό στον απογοητευμένο Λευτέρη; Μήπως ο δάσκαλος θα τον βοηθήσει να πιστέψει στον εαυτό του και ποτέ να μην τα παρατάει;».

Μια γλυκιά ιστορία, γεμάτη ελπίδα…Γιατί η ζωή κρύβει όμορφες εκπλήξεις για όσους τολμούν και προσπαθούν.  

Το κείμενο είναι καλό και ισορροπημένο και αφήνει στην εικονογράφο την ελευθερία να αλληλεπιδράσει μαζί του δίνοντας ένα πρωτότυπο και πολύ χαρούμενο, τελικά, αποτέλεσμα.

Η συγγραφέας

Η Ελένη Ηλιάδου κατάγεται από το Κιλκίς. Είναι το δεύτερο από τα έξι παιδιά μιας πολυμελούς οικογενείας. Σπούδασε Παιδαγωγικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και μουσική στο Δημοτικό Ωδείο της πόλης. Εργάζεται ως εκπαιδευτικός στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση στην Χαλκίδα. Είναι έγγαμη και μητέρα δύο παιδιών.

Η εικονογράφος

Η Τέτη Σώλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Έχει εικονογραφήσει πολυάριθμα βιβλία για μικρούς και μεγάλους. Για τις εκδόσεις Θύρα έχει εικονογραφήσει επίσης σε συνεργασία με την Αγγελική Δελεχά το βιβλίο της Μυρσίνης Βιγγοπούλου «Ο Νικόλας στο θρανίο».

Για παραγγελίες και περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε με το τμήμα πωλήσεων των εκδόσεων Σταμούλη, 210- 52 38 305, info@stamoulis.gr

Eπισκεφθείτε επίσης την ιστοσελίδα μας www.stamoulis.gr